Jullie hielpen me als twee vaders | Om-Mij

Ayahuasca ceremonie

Mijn intentie voor de reis met Ayahuasca was: Help mij meer te ontspannen, mijn teveel aan controle los te laten, meer te vertrouwen, me veiliger en gedragende te voelen en als het mag en kan, help mij een nieuwe stap te zetten in de heling van mijn zenuw/spieraandoening.

Mijn reis begon met een beeld van een Godsfiguur met duizelingwekkend afwisselend een vertoornd en een  liefdevol gezicht:

En dat is het grote thema in mijn leven.

{Ik weet met mijn hoofd dat er geen straffende God bestaat en ik heb hem er al voor een heel groot deel uitgewerkt, maar nog steeds durf ik, voor de zekerheid, niet écht te geloven dat het ook zo is. De inprentingen uit mijn jeugd, die veelheid aan geboden en verboden, de schuld, de schaamte, de zonde, hel en verdoemenis: ze zitten nog steeds heel diep in me op een plek waar ik niet bij kan, ik voel me telkens weer gevangen in de angst bij elke nieuwe stap die ik wil zetten.

Steun vragen, steun nodig hebben? Verkeerd! Genieten? Uit den boze! Is nergens goed voor. Lijden is goed, opoffering geweldig, dan kom je, misschien en waarschijnlijk niet, in de hemel. enzovoort

Mijn controlemechanisme heb ik overmatig ontwikkeld.

Ik ben er van overtuigd dat mijn spierziekte  (DNA-proved) een weerspiegeling is, een letterlijke verstijving, van bovenstaande ellende, al generaties lang}.

Het tweede beeld was een beeld van mijn dochter.(30)

{Ik houd ontzettend veel van haar. Wat héb ik veel van haar geleerd. Ik ben me steeds zo bewust geweest toen ik haar grootbracht, als alleen-gaande moeder, van de grote impact van opvoeding  en hoeveel last je daarvan kunt hebben in je volwassen leven en dus probeerde ik haar de doctrine van een straffende god te besparen, maar ik voelde hoe die nog niet uit míj was en ik deed krampachtig mijn best en veroordeelde mezelf steeds weer: ik vond dat ik jammerlijk mislukte als moeder. Ook hiervan weet ik inmiddels dat ik het goed gedaan heb, maar diep in mij voelt het anders.}

Twee mannen waarmee ik een betekenisvolle, langdurige relatie had, reisden ook nog even mee. Het  voelde heel vanzelfsprekend dat ze er waren en ik realiseerde me dankbaar hoe verschrikkelijk belangrijk ze voor me zijn geweest en hoeveel ik van ze geleerd heb en hoe ze beiden voor eeuwig in mijn hart zitten en wat een prachtmensen zij zijn. Ik heb ze uitgebreid bedankt.

Een derde man waarmee ik een relatief korte relatie heb gehad, die ik een jaar geleden beëindigde, is gedurende de hele reis héeeel dicht bij me geweest, dat was fijn en vol verlangen, ik wilde alles met hem delen wat ik meemaakte en ik baalde ervan dat dat niet kon omdat ik op reis was. Maar hij was erbij, dus wat zeur ik nou:)

{Dit klopt ook wel, ik heb hem nooit meer gezien omdat hij dat niet wilde en dat is niks voor mij, unfinished emotional business wil ik  graag uitwerken, dat deed ik met de meeste van mijn exen, ze zijn gewoon op een speciale manier in mijn leven gebleven, maar ja, dit keer lukte dat niet. Niet goed afgerond.

Bijzonder dat hij dan wel zo aanwezig was in mijn reis!

Bijzonder is ook dat in de relatie juist deze man voor mij veiligheid weerspiegelde én tegelijkertijd negativiteit en veroordeling en hij had veel problemen met zichzelf. Precies zoals ik terugkijk op de situatie in mijn jeugd met mijn ouders. Dezelfde verwarring, het was fijn en verschrikkelijk tegelijk. Maar ik ben niet meer dat kleine weerloze meisje van toen en ik kon  er dus voor kiezen die negativiteit niet meer te willen ondergaan, en, hoe pijnlijk ook, (want ten koste van het moeten missen van het veilige gevoel  en de daarbij behorende overgave, waardoor mijn hart brak) ik verbrak de relatie.}

Mijn reis met Ayahuasca duurde ruim 8 uur.

Ayahuasca bracht mij een overspoelende, niet aflatende stroom van barmhartigheid, troost, goedkeuring, bevestiging en vergeving. Het leek alsof ik opnieuw geprogrammeerd werd. Uitsluitend vanuit liefde! Een nieuwe inprenting, het was zo heerlijk. Zo’n groot geschenk! Het gebeurde dmv stemmen, waarmee ik onderhoudend in gesprek ging. Zij nodigden me dringend uit mijn nieuwe zijn, verschoond van al die starheid, nu eindelijk toe te laten, mezelf te (h)erkennen in mijn stralende zijn. Ja, ja ja!, sprookjes mogen (mocht nooit van mijn moeder, was grote onzin, nergens goed voor ! Steun vragen mág, lui zijn mag, te laat komen mag, iets vergeten mag, fouten maken mag, iets afzeggen mag, nee zeggen mag, verlangen mag, ontvangen mag zelfs al ontvang je heel veel, vragen mag zoveel als je wilt, het mág, het mág, het mag en ja je bent veilig, je wordt gedragen, voel je gedragen, er is alleen maar liefde, licht en energie. Open je armen, open je hart en vul jezelf er mee, en weer, en weer, en weer, er is genoeg, altijd.

De begeleidende muziek nam me mee en bevestigde als een golvende zee de oneindigheid van liefde licht en energie en haalde me over  me over te geven, over te geven, tot ik mij tenslotte echt overgaf, en moeiteloos overgaf. Mond open et voilà! Heeeerlijk, ik heb de inhoud van het emmertje gezegend en uitgezwaaid, ik heb je niet meer nodig, straffende God, ik laat je nu gaan, dankjewel.

In mijn herinnering heb ik uren met mijn handen en armen geheven het wonder van energie, liefde en veiligheid zitten ontvangen en het aarzelend eerst en daarna steeds overtuigder aan mezelf aangeboden en aan Ans, die het zo nodig leek te hebben in haar reis, en aan René en aan John, ik voelde eindeloze verbondenheid, herkenning, erkenning, begrip en geduld. Ik heb inwendig juichend en bijna zonder schroom hulp en steun durven vragen voor alle triviale ongemakken die er bij horen en die steun vervolgens dankbaar ontvangen. Ik heb me suf gelachen om de onzinnigheid van mijn zelfveroordeling, om alle zogenaamd belangrijke regels in het leven, om alle misplaatste, vrijheid en creativiteit vernietigende controlemechanismen, die ik heb ontwikkeld, ik was verbijsterd over al het oordelen, van mezelf en van anderen, zonder genoeg informatie te hebben om überhaupt iets te vinden.

Terwijl ik dit opschrijf herinner ik me hoe ik het tijdens de reis niet uit kon staan dat ik geen aantekeningen kon maken om te voorkomen dat ik al die mega-opluchtende inzichten (die ik allang had in mijn hoofd, maar die nu plotseling eindelijk een stevige verbinding met mijn gevoel aangingen) vergeten zou zijn na de reis (over controle gesproken:)

Ik ben ze niet vergeten, al ben ik wel bezorgd dat ze zullen vervagen. Ik verlang intens terug naar het gevoel van veiligheid, de warmte, het stralende stevige vertrouwen, het gevoel van verbondenheid, van aanwezigheid, van levenslust, van mijn goddelijke vrouwelijkheid, van plezier, genot en moeiteloosheid.

Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat het er allemaal gewoon is, in mijzelf!

Na de reis deelde ik dit verlangen zomaar in een omhelzing met John, alles voelde vloeibaar, transparant. Ik ervaarde een gelukzalig eenheidsgevoel. Mmm.

Zou er echt iets verschoven zijn in mijn lichaam gedurende de reis? Was ik alleen maar super stijf van het lange zitten en de aanslag op mijn kwetsbare zenuwstelsel? De tijd zal het leren, maar hoe dan ook, René en John, jullie hielpen me als twee vaders 🙂 om opnieuw te gaan lopen, ik was net een pasgeboren hertje dat haar dragende midden nog moet ontdekken. En het voelde ook echt alsof ik opnieuw geboren was, met een nieuw paradigma van liefhebbende, lichte, veilige Aanwezigheid.

Ik voel hoe mijn thema aan het uitdoven is, het heeft substantieel kracht, zwaarte en invloed verloren.

Er is ruimte gekomen en ik ben zo benieuwd hoe ik die ga opvullen!

Ik probeer al zo lang zo veel te doen om lijden om te buigen naar leven. Moeder Ayahuasca heeft me een flinke, ik denk en hoop doorslaggevende, zet gegeven!

Lieve René, John en het team van Om-Mij, ik heb me met veel plezier verbaasd over de schijnbaar onvermoeibare, lichtvoetige, inclusief denkende, betrokken, subtiele, warm vrouwelijk-gevende en stevig mannelijk-daadkrachtige manier waarop jullie werken in de geest van en samen met moeder Ayahuasca.

OM-MIJ, DANK!!!

Y gracias a la Vida!

XXX Ineke uit N.