Alsof ik voor het eerst in mijn leven een rugzak met twintig kilo stenen heb afgedaan | Om-Mij

Voor het innemen van de drank moest je je intentie uitspreken aan Moeder Ayahuasca, en de mijne was om verlost te worden van mijn angst om aanwezig te zijn. Mijn verwachting was dat ik als in een soort regressie geconfronteerd zou worden met vergeten traumatische gebeurtenissen die daaraan ten grondslag liggen, maar wat ik van tevoren vaak gehoord had klopte: je krijgt niet wat je wilt, maar wat je nodig hebt.

Wat volgde was een zeer heftige trip, vergelijkbaar met paddo’s maar sterker. In plaats van concrete gebeurtenissen of heldere inzichten werd ik overspoeld door een eindeloze stroom van hallucinaties, die in golfbewegingen vijf uur lang aanhielden (op gang gehouden door een tweede dosis halverwege). Onbekende lichteffecten, haperende beelden en beelden die in pixels uiteen vielen, contnuiteitsverstoringen, vervormingen en eindeloze streepjespatronen raasden in een ongekende snelheid rond. Tegelijkertijd bleef het contact met de omgeving, mijn buurvrouw en de groep aanwezig, en tussendoor ging ik af en toe zitten en bezag het geredder van de (zeer alerte en adequate) begeleiders met de mensen die dat nodig hadden. Zodra ik ging liggen zakte ik weer diep in de bodem weg.

Via een goede installatie met fijne subwoofer werd de hele tijd muziek gedraaid. Het was niet echt mijn muziek, maar de acceptatie was volledig. Bovendien gaf het houvast en klonk het ongekend; 4 dimensionaal is misschien de beste omschrijving.

Wat leek te gebeuren was een soort tweesporen-effect: aan de ene kant een gedachten- en beeldenstroom die onvolgbaar snel ging en volstrekt niet te controleren was, terwijl tegelijkertijd een verbondenheid met de omgeving als een trage golf onder me lag. De ervaring was te heftig om fijn te noemen, maar te bijzonder om vervelend te zijn. Bovendien: het was een trein die toch niet te stoppen viel. De situatie liet me kortom geen keus liet; ik moest me er wel aan overgeven. Oordeel viel weg en twee uitersten vloeiden daardoor samen. Een ervaring van non-dualiteit.

Het grootste effect kwam echter pas na afloop, toen de storm om een uur of elf ’s avonds was gaan liggen. Het residu dat overbleef was een rust die ik niet eerder ervaren heb, maar enigszins vergelijkbaar is met het gevoel na de sauna, of na een orgasme. Een diep gevoel van okee. Tot half drie aan de keukentafel zitten, mezelf niet in de weg zitten en niets meer hoeven. Een gevoel dat na twee-en-een-half uur slaap nog hetzelfde was, en nu na vijf dagen nog steeds.

De situatie die nu is ontstaan is onwerkelijk licht, alsof ik voor het eerst in mijn leven een rugzak met twintig kilo stenen heb afgedaan. Door het wegvallen van oordeel is automatisch mijn zelfbeeld neutraal geworden. Het lijkt op een reset van de harde schijf, waarbij alle bugs en virussen verwijderd worden. Blijkbaar is het mogelijk om over alle jeugdtrauma’s en al dan niet verdrongen herinneringen heen te springen (inclusief mijn eigen aandeel in de ellende), en uit te komen bij de zuivere staat waarin mijn leven begon. En wat blijkt: die is nog helemaal intact!

De blijdschap nu is zo groot dat ik geregeld bijna moet huilen. Hoewel natuurlijk niet te zeggen is hoe dit bestendigt moet ik er momenteel dan ook niet aan denken om deze staat nog te vertroebelen met hasj of alcohol.

Mijn dank gaat dan ook in eerste instantie uit naar Moeder Ayahuasca, direct gevolgd door René en zijn fijne team die dit mogelijk hebben gemaakt.

Johannes.