Vijf jaar geleden hoorde ik voor het eerst van mijn ietwat zweverige mindfulness coach over Ayahuasca, maar de laatste tijd dook het overal op. In films en series. Sting, Chelsea Handler, Penn Badgley, Paul Simon, Tori Amos, Lindsey Lohan zouden bekende aanhangers zijn, maar ook in mijn eigen vriendengroep zaten fans.

Gebruikers hoor je over het herbeleven van momenten uit de kindertijd, visioenen voor de toekomst en de aanwezigheid van ‘mama ayahuasca’. Ze noemen het een reis, die kan leiden tot diep zelfinzicht, genezing van onder andere verslavingen en verwerking van trauma’s. Maar het is niet alleen maar feest, want ook geeft bijna iedereen over, wordt er gejankt, gezweet, gegiebeld en met een beetje pech krijg je diarree. Toch was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Mijn gevoel voor avontuur en behoefte aan zelfontwikkeling zorgden ervoor dat ik besloot dit ook te mee willen maken.

Het is een doordeweekse ochtend in februari als de reis begint. Mijn vriendinnetje Jolijn en ik zijn door Om-Mij, een Nederlandse organisatie die Ayahuasca-ceremonies organiseert, uitgenodigd voor een privé-sessie. Ik had er zin in, maar voelde ook een gezonde wedstrijdspanning. Er was ons gevraagd ter voorbereiding een lijst in te vullen waarin ons gevraagd werd naar onze medische geschiedenis en doel van onze trip. In de auto begin ik te fantaseren over een mooi sprookjesbos waar ik een avontuur ga beleven. Ik denk dat een positieve insteek maar de beste attitude is voor een dergelijke onderneming. Mijn maag knort, want naast het vermijden van alcohol, vlees en kaas in de dagen ervoor, was het was ons aangeraden om tenminste drie uur van tevoren niks meer te eten.

Roll up for the magical mystery tour

Als we aankomen bij de vrijstaande woning in Doetinchem worden we buiten opgewacht. Binnen is er thee en zit René aan de keukentafel. Hij begon drie jaar geleden deze ‘praktijk voor persoonlijke ontwikkeling en bewustwording’ en zal ons vandaag samen met Sandra begeleiden. René vertelt dat Sandra naast begeleider ook psychologe is. Ik merk dat dit me direct een geruster gevoel geeft. Hij vertelt uitgebreid zijn eigen verhaal en wat wij kunnen verwachten. Hij maakt duidelijk dat iedere ervaring uniek is en er geen garanties zijn.

We worden binnengelaten in de ceremonieruimte waar zes opgemaakte bedjes in een cirkel liggen. De ruimte is donker en verlicht door kaarsen. Er speelt muziek die ik van mijn yogalessen herken. Ik zie boeddhaschilderijen, Mariabeelden en kristallen en zoek een plekje. Ondertussen zet Sandra een care package bestaande uit ieder een eigen emmer, flesje water en keukenrol naast ons neer. Als we zitten, deelt René een Duralex glaasje met de donkere thee uit. Er staat een bakje met mandarijnenpartjes naast. Mijn telefoon gaat op airplane modus. Het is zover. René begint met het uitspreken van een gebed waarin hij vraagt om een goede reis. Hij vraagt ons daarna om in gedachte een intentie te zetten. Bewust vragen en thema’s te stellen waarop je een antwoord zoekt. “Je hoort heel vaak dat men dat ook heel duidelijk terug krijgt,” vertelt hij. Bottom’s up.

Dat mandarijntje was zeer welkom. René en Sandra zijn in de hoek achter ons gaan zitten. Binnen 20-30 minuten moet het gaan werken, is er gezegd. Ik zie dat Jolijn lekker onder haar dekens kruipt en besloot bij gebrek aan een beter idee maar hetzelfde te doen. Dan begint het beeld te bewegen. Alles waar ik op focus danst wazig op en neer. “Ik vind het nog niet leuk, jij?” roep ik naar Jolijn. Die heeft duidelijk het station al verlaten en zit diep onder haar deken verscholen. Ondertussen beginnen er allerlei Escher-achtige schouwspelen aan me voorbij te trekken, afgewisseld met lichtgolven. Het blijft niet bij kijken alleen, want ik ben onophoudelijk met mezelf in gesprek. Ik probeer te duiden wat ik zie en bied weerstand aan wat ik voel in mijn lichaam. Misselijkheid, warmte, kou. Ik lig inmiddels ingebakerd onder mijn deken en merk op dat heel diep aan het zuchten ben. Ik probeer de rust te vinden in mijn ademhaling, terwijl ik verder in gedachten verzink. Het voelt inmiddels alsof ik droom. Hoewel ik door heb dat ik er nog steeds af en toe een kreun en een steun uitgooi, voel ik tegelijkertijd een geborgen warmte en daarmee een rust met mezelf. Het voelt als liefde. ‘Goh, liefde voor / door mezelf? Wow, dat zou ik eens wat vaker moeten doen. En misschien dan ook meteen wat meer vertrouwen in mezelf hebben?’ Dan word ik me er opeens erg bewust van dat ik los ben van mijn lichaam. Alles wat er met mijn lijf gebeurt maak ik mee, maar voelt ver weg. ‘Ik ben niet mijn lichaam’.

Het thema liefde komt uitgebreid voorbij. Ik denk aan mijn vrienden en familie en zelfs de mensheid als geheel. Maar er komt ook verdriet. “Het klonk als een klein meisje dat aan het huilen was”, vertelde Jolijn me later. Inmiddels gepositioneerd in de foetushouding was het inderdaad janken geblazen, maar ook was daar nog dat gevoel van geborgenheid. Ik doe m’n ogen open en zie dat Jolijn verward rechtovereind zit. Sandra had haar eerder nog een warme kruik gebracht. Nu staat ze naast haar om haar naar de wc te begeleiden. Ik droom weer weg.

Van alle gedachten die in de uren daarna voorbij schoten, mooi en vervelend, kwamen er steeds een aantal boodschappen terug. ‘Alles is vergankelijk’ en ‘liefde is het allerbelangrijkste’.

Ik warp plots weer terug naar de realiteit als ik gestommel vanaf de gang hoor. ‘Gaat het wel goed met Jolijn?’ Hoe de wc precies werkte was haar blijkbaar ontschoten en onverrichte zaken hielpen René en Sandra haar weer richting een bedje. René vraagt of ik een tweede ronde Ayahuasca wil. Ik twijfel. ‘We waren er nu toch, maar het was ook best een gedoe’. Ik besluit even pauze in te lassen en Sandra gaat met me mee om in de outdoor zitkamer van het complex een kopje kamillethee te drinken. Het is even heel fijn om met iemand te praten die precies weet wat je doormaakt. Toch wordt het geen diepgaand gesprek, want ik voel me opeens kotsmisselijk. Ik stommel terug richting emmer en geef ‘m de volle laag. Even voel ik me doodziek en daarna opluchting. Sandra zet een vers flesje water neer en verwisseld mijn kotsbak voor een schone. ‘Wat werd er goed voor ons gezorgd.’ Ik wil weer terug onder de wol. Ondertussen speelt René’s never-ending playlist door. De muziek lijkt de trip soms zachte duwtjes te geven. Ik heb geen tweede shot meer nodig, bedenk ik.

Ik doe mijn ogen open als ik gegiechel hoor. Jolijn is wakker. Ik pak voor het eerst mijn telefoon. Het is 17.00, precies vijf uur na de eerste slok. René vraagt of we zin hebben in een bakje vers fruit.

Final thought

Jolijn en ik praatten nog de hele avond na. Ze vertelde hoe ze in het begin als een raket langs allerlei beelden schoot. Beelden van haar als kind en dan weer een olifant. Ze kon er geen touw aan vastknopen. Ook was ze even flink bang geweest en heeft ze de stem van een vrouw gehoord die haar vertelde om los te laten. Jammer vond ze dat ze ook hele delen kwijt leek te zijn en het allemaal nog niet heel goed begreep. “Nu begint het pas”, had René na de ceremonie gezegd. “Vaak vallen in de komende dagen / weken nog puzzelstukjes of merkt iemand dat ze opeens geen zin meer hebben om te roken.”

Al tijdens mijn trip realiseerde ik me dat het moeilijk is om hiervan verslag te doen zonder in clichématige spirituele termen te vervallen. Eigenlijk waren het allemaal dingen die ik in theorie al wist, maar het was nu gewoon opeens heel duidelijk. Het was een soort wandeling door mijn ziel geweest. Ik heb geen visioenen gehad of engelen gezien, maar er waren wel een paar kwartjes gevallen. De dag daarna word ik voor de wekker wakker. Ik voel me gezond en gelukkig. En dat ga ik houden zo.

Charlene Heezen van Grazia Magazine