Beste Om-mij,

Paar weken geleden heb ik bij jullie voor het eerst aan een ayahuasca ceremonie deelgenomen. Ik wist niet wat ik moest verwachten. Had nog nooit iets van stimulerend stoffen ingenomen, behalve een joint en alcohol. Achteraf vond ik dit ook een plus. Ik was met vrienden en zij hebben al wel eens andere stimulanten ingenomen en dachten dat ze een referentie hadden. Achteraf gebleken was het toch helemaal anders.

Ik begon dus aan een onbekende reis op nog nooit bevaren wateren.

Toen we aankwamen werden we door iedereen verwelkomt met een brede lach, een stevige warme en tevens vriendelijke handdruk en een tasje camille thee. Nadat we met alle begeleiders en sommige andere deelnemers kennis hadden gemaakt, mochten we de ceremonieruimte binnen.

We namen plaats op een matras, gezellig in een cirkel. In het middel van de cirkel stonden kaarsen, mandarijntjes en King-muntjes. We kregen een glaasje met daarin een brouwsel van de eerste plant. Nadat ik een connectie met de plant had gemaakt en over had gebracht waarom ik deze reis wil maken dronk ik het op. Ooh wat was ik blij dat er mandarijntjes waren!

Als iedereen het eerste brouwsel had opgedronken, werd er gevraagd om uw intentie van de ayahuasca reis mee te delen met de rest van de groep. Dit was moeilijker dan gedacht voor. Het was gemakkelijk om de intentie over te brengen aan de plant, omdat je dat doet met behulp van gedachte, gevoelens en emoties. Maar nu moest je dat samenvatten in woorden. Het lukte me, mijn intentie was dat ik mezelf wou tegen komen, mezelf leren kennen, leren wie ik was. Ik vroeg moeder ayahuasca om guidance naar deze zoektocht.

Toen de hele groep zijn/haar intentie had gedeeld, was het tijd voor het tweede brouwsel. Nadat ik dit opgedronken had legde ik me neer op men matras en sloot ik men ogen. Na een paar minuten hoorde ik al verscheidene mensen wenen, overgeven,… Bij mij duurde het eerder laa voor ik ‘erin kwam’. Ik ging rechtop zitten en voelde nog niets. Ik vroeg toen of ik nog een beetje mocht omdat ik nog niet voelde. Ik dronk het tweede glaasje op en ging terug liggen. Sloot mijn ogen en dwaalde weg. Ik zag een geplooid dambord (zwart/groen aan ene kant zwart/rood aan andere kant) dat zeer langzaam bewoog en krulde. Toen zag ik een zwart en een wit standbeeld. Het voelde alsof dat mijn hoofd en mijn lichaam voorstelde.  Als ik mijn ogen open deed zag ik een golvende rooster (glinsterde zoals spinnenrag) waar spinnenrag naar benedenliep. Ik deed mijn ogen terug dicht en hoorde verschillende stemmen in mijn hoofd die ruzie maakten/ discussieerden. Ik wou zo vurig dat die stemmen ophielden, ik wou terug genieten van het moois. Maar de stemmen hielden niet op. Het besef viel me te binnen dat mijn gedachten die stemmen waren. En dat ik in mijn hoofd tegen mezelf bezig was.

Mijn hoofd begon te denken en te denken. Ik geraakte niet meer uit een spiraal van gedachten. Het was steeds hetzelfde at ik dacht, in een cirkel. Het einde van de redenatie zorgde ervoor dat ik terug begon. Ik kon niet stoppen.

Ik voelde mijn darmen opspelen en moest dringend naar wc. Ik kon me niet aanzetten om mijn hand op te steken of om iets te doen doordat ik zo vastzat in mijn hoofd. Uiteindelijk is het gelukt van gewoon luidop te zeggen dat ik naar de wc moest. Er is direct iemand gekomen om me van mijn matras te halen en me te begeleiden naar het wc. Ik kon geen richting aanhouden, had zeer slechte controle over mijn lichaam. Door het stappen was ik zeer misselijk geworden en moest ik overgeven. Op die moment leek het alsof er geen einde kwam aan het overgeven. Ik was kletsnat van het zweet. Toen ik klaar was met overgeven heb ik me direct op het wc gezet omdat ik terug mijn darmen voelde opspelen. Mijn hoofd bleef maar in die redenatie vast zitten, het maakte me echt letterlijk zot. Ik geraakte niet meer van wc.Doordat mijn hoofd zo vastzat, kon ik niets doen met mijn lichaam. Ik was zo moe.

Ik moest uiterste moeite doen om iets te kunnen zeggen. Het denken in mijn hoofd was zo veeleisend dat ik niet kon spreken te gelijkertijd. Toch lukte het soms om iets te zeggen. Vanaf dat iemand iets tegen mij zei was het gemakkelijker omdat ik me zo op iets anders kon focussen. Ik vroeg op een gegeven moment de begeleidster om me een verhaal te vertellen, zodat ik me daar op kon focussen en hopen dat het denken zou stoppen. Dat lukte voor even, maar het begon weer. Ik dacht dat ik voor altijd zou vastzitten in mijn hoofd, dat dit niet zou ophouden. Ze zeiden tegen me dat het goed ging komen, dat ik een vechter was. It was a hell of a battle. Ik begon aan alles te twijfelen. Ik dacht dat ik zot werd, dus wou me vastgrijpen op de zekerheden die in men leven waren. Natuurwetten, heelal,… Op die moment leek alles vergankelijk. Ik dacht dat ik in een zothuis zat en dat dit mijn leven was. Dat ik mijn hele leven verzonnen had. Om toch iets van zekerheid te hebben, heb ik de hele tijd toen ik op wc zat gevraagd hoe laat het was.

Ik vroeg op een gegeven om mijn handdoek te halen omdat ik me wou douchen. Ze vonden men handdoek en de rest van men gerief niet. Op een gegeven moment stond een van de begeleiders te goochelen voor me met een tshirt. Toen dacht ik dat ik mezelf in de val had gelokt en alles had opgezet tegen mezelf… Uiteindelijk legde ik me bij neer dat ik niet alles moet snappen, alles moet begrijpen of alles moet regelen en controleren. Ik stapte de douche in en dat deed deugd!

Dag erna hoorde ik de verschillende verhalen van de andere deelnemers. Veel van hen waren volledig opgeladen. De reis heeft me echt deugd gedaan. Op het moment zelf was het echt verschrikkelijk en heb echt hard moeten vechten. Het voelde echt aan alsof ik innerlijk een gevecht heb moeten leveren. Nu voel ik me beter. Maar ik weet dat ik nog niet gedaan heb en kijk al uit naar mijn volgende reis met moeder ayahuasca.

vele groeten,

Matti