René Nadat begin dit jaar Ayahuasca in mijn leven voorbij kwam was het onmiddellijk duidelijk dat dit trok aan mij op een manier waarop ik er zelf totaal perplex van stond en ik er simpelweg niet onderuit leek te kúnnen.

Een wonderlijk gegeven op zich want ik ben 53 jaar en moeder van twee kinderen die net door de puberteit heen zijn en die ik altijd voorhield op te passen met drugs – hun meegevende dat drugs rotzooit met je hoofd, wat ik altijd als ‘zeer gevaarlijk’ aanmerkte. Daarbij werk ik in een verslavingskliniek en zie daar wat recreatieve drugs aan ellende kan brengen.

Wat mij tevens wel direct duidelijk was, door wat ik hierover las en hoorde, is dat het niet bepaald een recreatieve drug is maar simpelweg ‘hard werken’, voor waar ik dit uiteindelijk ook inderdaad zo ervaren heb.

Het gevoel dat zich onomstotelijk opdrong was dat Ayahuasca inzichten voor me in petto had waar ik diep van binnen enorm naar verlangde, inzichten die ik nodig had op het punt waar ik nu ben aangekomen in mijn leven.

Nadat ik in mijn leven al een mooie vorm van “persoonlijke” ontwikkeling heb mogen ervaren bleef er binnen mijn gevoel nog steeds een stukje onbereikbaar voor me of zo. Dit stukje voelde ergens wel op ‘spiritueel’ vlak te liggen en ik las hier dan ook over en probeerde ook wel dingen uit. Aangezien mijn hoofd zeer graag de regie houdt voelde ik ten opzichte hiervan een niet te omzeilen stukje  “waakzaamheid” binnen mijzelf waardoor ik niet de wezenlijke verbinding voelde te kunnen leggen, die ik op een bepaalde manier wel voelde te verlangen.

Tevens lukte het me, om die rede, ook simpelweg niet om een goede aansluiting te maken met gedisciplineerd mediteren, en bepaalde bewustere keuzes maken ten aanzien van mijn gezondheid en positionering.

Daarbij was het besef inmiddels groot dat dit stukje wat niet open te breken voelde binnen me, was gelegen in het feit dat mijn hoofd en mijn identificatie met mijn ego het op een bepaald punt toch altijd weer won en dit de wezenlijke overgave aan   l-e-v-e-n  en  w-a-a-r-h-e-i-d  voelde te ondermijnen.

Ik heb inmiddels 3 reizen erop zitten. Tijdens mijn reizen ben ik persoonlijke stukken tegen gekomen, heb ik gerouwd, gehuild, heb ik opzienbarende inzichten gekregen, ben ik omver geblazen door onvoorwaardelijke liefde en ben ik tot het besef gekomen dat er een spirit-wereld ís, dat alles in wezen 1 is en er meer dimensies zíjn dan het beperkte blikveld wat ik tot dusverre binnen mijn bereik had.

Bij mijn laatste reis kreeg ik de dag ervoor al weeënachtige pijn in mijn onderrug, die ik ken van de momenten in mijn leven dat ik rouwde of dingen verwerkte. Hoe apart, ik had immers nog geen druppel Ayahuasca genomen!

Tijdens deze laatste reis heb ik enorme “groeipijnen” gehad in mijn benen –zoals ik die als kind ook had- en het was alsof de zenuwbanen vanuit mijn onderrug opnieuw werden open geboord naar moeder aarde toe om de verbindingen te herstellen die verbroken waren (verstopt waren??). Na dit soort stukken in mijn reizen volgde ook geheid weer een golf van overgeven vanuit mijn tenen waarbij het ook daadwerkelijk voelt alsof je eruit gooit wat je niet meer dient en wat je op dat moment als gif en afval voorkomt.

De dag erna bleef deze pijn nog even doorzeuren en kon ik dit enkel verlichten door in kleermakerszit te gaan zitten, waarbij ik moest glimlachen omdat dit me altijd toch als een té oncomfortabele houding werd aangemerkt om te mediteren.

Inmiddels mediteer ik 2 keer per dag in kleermakerszit en zou ik niet anders meer willen en kan ik vóelen dat mijn lichaam geregeerd wordt door energie stromen.

Het leven voelt me inmiddels zoveel breder, dieper en lichter en ik voel enorm veel motivatie om de keuzes in mijn leven nog scherper in te zetten ten einde Het Leven en dus ook mijzelf recht te doen.

Ayahuasca heb ik leren kennen als een middel wat een doorgang opent naar het domein van oneindige kennis en oneindige liefde. Hoe mooi om hiermee kennis te hebben mogen maken!!

Ik ben zeer diep dankbaar dat Ayahuasca, Rene en Om-Mij mijn pad zijn gekruist.

Liefs Greet